Sebastian Vielma Fleischhacker

Een vorm van escapisme naar het ‘nu’ die onze tijd in haar greep houdt en kenmerkt. Een ‘nu’ dat zich voortdurend om ons heen ontvouwt, zichzelf onophoudelijk ververst en steeds opnieuw wordt geüpdatet. Vaak gevoed door biochemische mechanismen, door zelfmedicatie en zelfhulp.

Het subject spreekt uitsluitend in de tegenwoordige tijd. Een egocentrische en toekomstsceptische blik die houvast zoekt in vermeende kosmische zekerheden.

De gedachtenstroom van het subject lijkt op een onafgebroken stroom van meldingen. Wat eerder gebeurde, vervaagt vrijwel onmiddellijk en wordt opgeslokt door het volgende moment. Alleen enkele schokgolven blijven achter, geabsorbeerd door het lichaam en later zichtbaar geworden in de vorm van paniekaanvallen.

Om aan deze voortdurende updates te ontsnappen, moet afwezigheid worden onderhandeld of aangekondigd: “Ik ben een week niet op Instagram, neem elders contact met me op.” … “Ik heb het nieuws de laatste tijd niet kunnen volgen.” …

Toch lijkt dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Alsof deze toestand zich inmiddels heeft verankerd in de materiële werkelijkheid.

We zitten ertussen geklemd. We zijn gesandwicht.